Van jongs af aan staat Zoë van der Meer graag op het podium om te zingen en toneel te spelen. Maar wanneer ze naar de middelbare school gaat, wordt ze - zoals zoveel tieners - onzeker en raakt ze zichzelf kwijt.
Om woorden te vinden voor haar ervaringen gaat ze prozagedichten schrijven. Over paniekaanvallen, destructieve relaties, de continue prestatiedruk en depressie, maar ook over veerkracht en groei.